Kryzys psychiczny u dziecka albo nastolatka nie zawsze zaczyna się od głośnego alarmu. Czasem to krótka wiadomość, nagłe wycofanie albo zdanie, którego nie da się zbyć wzruszeniem ramion.

Jeśli młoda osoba mówi, że nie chce żyć, zapowiada zrobienie sobie krzywdy lub wysyła niepokojące treści, potrzebna jest szybka reakcja. Taka osoba nie powinna zostawać sama. Trzeba spokojnie zacząć rozmowę, bez oceniania, i od razu włączyć dorosłych: rodzica, opiekuna, nauczyciela, pedagoga albo psychologa. Gdy zagrożone jest zdrowie lub życie, należy dzwonić pod 112.

Powodem kryzysu może być szkolna presja, samotność, problemy w relacjach czy konflikt z rówieśnikami. Objawy też bywają różne: lęk, bezradność, obniżony nastrój, odsuwanie się od ludzi albo wprost wypowiadane myśli o odebraniu sobie życia. Do reakcji wystarczy sam niepokój — nie trzeba czekać, aż sytuacja stanie się oczywista.

  • 116 111 — telefon zaufania dla dzieci i młodzieży, całą dobę, bez opłat i anonimowo
  • 800 12 12 12 — dziecięcy telefon Rzecznika Praw Dziecka, całą dobę, bez opłat i anonimowo
  • 800 70 22 22 — centrum wsparcia dla osób w kryzysie psychicznym, całą dobę, bez opłat i anonimowo
  • 112 — numer alarmowy w sytuacji bezpośredniego zagrożenia

Osoby, które same zmagają się z takim stanem, nie powinny zostawać z tym bez pomocy. Pierwszy telefon albo rozmowa z zaufanym dorosłym często są najważniejszym krokiem.

źródło: Komenda Powiatowa Policji w Dzierżoniowie – Portal polskiej Policji